فریاد خاطرات

تا شقایق هست . . .

parvaz11 — Mon, 21 Jul 2008 03:16:18 GMT

صدایم کن تا امان یابد عابری خسته در شب باران

صدایم کن تا ببالم من در سحرگاهان با سپیداران

از ان سوی خورشید از ان سمت دریا صدایم کن

تو لبخند صبحی پس از شام یلدا از این تیرگیها رهایم کن

سکوت صبح شقایقها را در این ویرانی تو می دانی

غم پنهان نگاه ما را در این حیرانی تومی دانی

تو می دانی

تا شقایق هست . . .

مي رسد روزي

parvaz11 — Sat, 26 Apr 2008 20:24:18 GMT

مي رسد روزي كه بي من روز ها را سر كني

مي رسد روزي كه مرگ عشق را باور كني

مي رسد روزي كه تنها در كنار عكس من

نامه هاي كهنه ام را مو به مو از بر كني

از ان عشقي كه ميگويي

ندارم خاطر خوبي...

شكستن هاي پي در پي

به من گويد تو مغلوبي!

دوباره فرصتي ديگر

تورا در راه ميبينم

شبم تاريك و بي نور است

تورا من ماه ميبينم

تو زخمي تازه در جانم...

مشو كز زندگي سيرم

اگر كه بگذري از من

من ديوانه ميميرم

شعر از : رکسانا

نبض جسد

parvaz11 — Wed, 02 Apr 2008 23:07:18 GMT

کی میگه مرده نفس نمی کشه

کی میگه نبض جسد نمی زنه

خوبه که چشا تو یک دم وا کنی

ببین اون مرده چقدر شکله منه

دیگه دارم میپوسم تو این کفن

روی زخمام تو دیگه نمک نزن

هی از این و اون نپرس مرده کیه

آره اون مرده منم جز من کیه

یه کاری کن

parvaz11 — Mon, 31 Mar 2008 23:16:18 GMT

یه کاری کن که می تونی
یه خونه شو تو ویرونی
از این بیشتر نپرس ازعشق
نمیدونم نمیدونی
تو این تقویم دل مرده
کسی اشکا شو نشمرده
کجا دیدی که تنهایی
غما شو با خودش برده
یه کاری کن از این بیشتر
نیوفتم تو غم آخر
نذار شمع حضور من
یه شعله شه تو خاکستر
نگو دوره نگو دیره
نگو این قصه دلگیره
یه عمری رفته از دستم
نیای عشق تو میمیره

چه کسی می داند که تو در پیله ی تنهایی خود تنهایی؟!

چه کسی می داند که تو در حسرت یک روزنه در فردایی؟!

پیله ات را بگشا...تو به اندازه ی یک دنیایی

زخم

parvaz11 — Sat, 29 Mar 2008 00:05:18 GMT

سوختم باران بزن شاید تو خاموشم کنی

شاید امشم سوزش این زخم ها را کم کنی

آه باران من سراپای وجودم آتش است

پس بزن شاید تو خاموشم کنی

قفس داران سکوتم را شکستند

دل دائم صبورم را شکستند

به جرم پا به پاي عشق رفتن

پرو بال عبورم را شکستند

مرا از خلوتم بيرون کشيدند

چه بي پروا حضورم را شکستند

تمنا در نگاهم موج مي زد

ولي روياي دورم را شکستند

پروانه سوخته

parvaz11 — Thu, 27 Mar 2008 07:28:18 GMT

گوش کن!

می شنوی صدای بغضم راکه با کوچکترین ضربه ای خواهد ترکید

باید گریست برای شاخه های شکسته

باید فریاد زد به حال شقایق پرپر شده

باید اشک ریخت

با دیدن پروانه سوخته

باید گریست برای چشم انتظاری عاشقان

پنجره ها خالی است

هوا تنهاست

خورشید گریان است

محبت کجاست؟؟؟

********************

کاش ما آدما شبیه قو بودیم که وقتی جفتمون می میره اونقدر فریاد می زدیم تا بمیریم.ولی حیف که ما آدما وقتی جفتمون می میره فریاد می زنیم که نکنه از تنهایی بمبریم

********************

از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود ؟؟؟

parvaz11 — Mon, 24 Mar 2008 11:02:18 GMT

آنچه که هستی هدیه خداوند به تو ست وانچه که خواهی بود هدیه تو به خداوند پس بی نظیر باش . . .

جزیره

من همون جزیره بودم خاکی و صمیمی و گرم

واسه عشق بازی موجها قامتم یه بستر نرم
یه عزیز دردونه بودم پیش چشم خیس موجها

یه نگین سبز خالص روی انگشتر دریا

تا که یک روز تو رسیدی توی قلبم پا گذاشتی

غصه های عاشقی رو تو وجودم جا گذاشتی

زیر رگباره نگاهت دلم انگار زیرو رو شد

برای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد
تا نفس کشیدی انگار نفسم برید تو سینه

ابرو بادو دریا گفتن حس عاشقی همینه

اومدی تو سرنوشتم بی بهونه پا گذاشتی

اما تا قایقی اومد از من و دلم گذشتی
رفتی با قایق عشقت سوی روشنی فردا

من و دل اما نشستیم چشم به راهت لبه دریا
دیگه رو خاک وجودم نه گلی هست نه درختی

لحظه های بی تو بودن میگذره اما به سختی
دل تنها و غریبم داره این گوشه می میره

ولی حتی وقت مردن باز سراغتو میگیره
میرسه روزی که دیگه قعر دریا میشه خونم

*********************************

خنده تلخ من از گریه غم انگیزتر است .........

love

parvaz11 — Sat, 22 Mar 2008 22:30:18 GMT

اگه می خوای یه پرنده رو بکشی فقط یه قیچی کافیست...نه اینکه آن را در شکمش فرو کنی...یا با آن گلویش را

بشکافی...فقط کافیست پرهایش را قیچی کنی...خاطره ی پرواز با او کاری می کند که خود را به اعماق دره ها پرتاب کند.

سال نو مبارك

parvaz11 — Thu, 20 Mar 2008 22:48:18 GMT

با تو از خاطره ها سرشارم.جشن نوروز تو را کم دارم.سال تحویل دلم می گیرد با تو تا اخر خط بیدارم.

باز کن پنجره ها را، که نسیم
روز میلاد اقاقی ها را
جشن می گیرد،
و بهار،
روی هر شاخه، کنار هر برگ،
شمع روشن کرده است.

همه ی چلچله ها برگشتند،
و طراوت را فریاد زدند.
کوچه یکپارچه آواز شده است،
و درخت گیلاس،
هدیه ی جشن اقاقی ها را،
گل به دامن کرده است.

باز کن پنجره ها را ای دوست!
هیچ یادت هست،
که زمین را عطشی وحشی سوخت؟
برگ ها پژمردند؟
تشنگی با جگر خاک چه کرد؟

هیچ یادت هست،
توی تاریکی شب های بلند،
سیلی سرما با خاک چه کرد؟
با سر و سینه ی گل های سپید،
نیمه شب، باد غضبناک چه کرد؟
هیچ یادت هست؟

حالیا معجزه ی باران را باور کن!
و سخاوت را در چشم چمن زار ببین!
و محبت را در روح نسیم،
که در این کوچه ی تنگ،
با همین دست تهی،
روز میلاد اقاقی ها
جشن می گیرد.

خاک، جان یافته است.
تو چرا سنگ شدی؟
تو چرا این همه دلتنگ شدی؟
باز کن پنجره ها را...
و بهاران را باور کن!

parvaz11 — Tue, 18 Mar 2008 23:51:18 GMT

با تو اين شباي غم، گريه ام ديگه در نمياد
حرف غم انگيز دلم، جز تو كسي رو نمي خواد

از چي بگم، تا دل من لحظه اي آروم بگيره
ديو سياه غصه ها، توي كدوم شب مي ميره

از چي بگم وقتي دلم، از دل تو دور مي مونه
وقتي كه قلب پاك تو، هيچي ازم نمي دونه

مي خونم، به خدا مي خونم، از چشاي معصوم تو حرفاي تو رو
ميدونم، به خدا مي دونم، اون كه جدا كرده، روحم و قلب تو رو

دیگه توچشمای من چیزی نمونده ازنگات

نیستی توی این خونه نمی پیچه زنگ صدات

نفسام کم میارن اسمتو توی لحظه ها

حتی توی ذهن من خالیه جای طعنه هات

دوستت دارم یه عالمه هرچی بگم بازم کمه

صدای خنده های تو برای من یه مرحمه

دوستت دارم یه عالمه دلم واسه تو می زنه

صدای دلنشین تو سکوت غم رو می شکنه

حالا از نبودنت چشمای باغچه تر شده

رفتی و این دل من انگار در به درشده

بعد تو قناریم بق کرده گوشه ی قفس

اونم از رفتن تو انگاری با خبر شده

دوستت دارم یه عالمه هرچی بگم بازم کمه

صدای خنده های تو برای من یه مرحمه

دوستت دارم یه عالمه دلم واسه تو می زنه

صدای دلنشین تو سکوت غم رو می شکنه

غزل محبتو نیستی که معناش بکنی

غصه بی حیا شده نیستی که رسواش بکنی

گلدونا گل نمی دن بی تو بهوونه می گیرند

آینه دلتنگه برات نیستی خاطرخواش بکنی

دوستت دارم یه عالمه هرچی بگم بازم کمه

صدای خنده های تو برای من یه مرحمه

دوستت دارم یه عالمه دلم واسه تو می زنه

صدای دلنشین تو سکوت غم رو می شکنه

فریاد خاطرات

تا شقایق هست . . .

مي رسد روزي

نبض جسد

یه کاری کن

زخم

پروانه سوخته

از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود ؟؟؟

من همون جزیره بودم خاکی و صمیمی و گرم

واسه عشق بازی موجها قامتم یه بستر نرم یه عزیز دردونه بودم پیش چشم خیس موجها

یه نگین سبز خالص روی انگشتر دریا

تا که یک روز تو رسیدی توی قلبم پا گذاشتی

غصه های عاشقی رو تو وجودم جا گذاشتی

زیر رگباره نگاهت دلم انگار زیرو رو شد

برای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد تا نفس کشیدی انگار نفسم برید تو سینه

ابرو بادو دریا گفتن حس عاشقی همینه

اومدی تو سرنوشتم بی بهونه پا گذاشتی

اما تا قایقی اومد از من و دلم گذشتی رفتی با قایق عشقت سوی روشنی فردا

من و دل اما نشستیم چشم به راهت لبه دریا دیگه رو خاک وجودم نه گلی هست نه درختی

لحظه های بی تو بودن میگذره اما به سختی دل تنها و غریبم داره این گوشه می میره

ولی حتی وقت مردن باز سراغتو میگیره میرسه روزی که دیگه قعر دریا میشه خونم

love

سال نو مبارك

واسه عشق بازی موجها قامتم یه بستر نرم
یه عزیز دردونه بودم پیش چشم خیس موجها

برای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد
تا نفس کشیدی انگار نفسم برید تو سینه

اما تا قایقی اومد از من و دلم گذشتی
رفتی با قایق عشقت سوی روشنی فردا

من و دل اما نشستیم چشم به راهت لبه دریا
دیگه رو خاک وجودم نه گلی هست نه درختی

لحظه های بی تو بودن میگذره اما به سختی
دل تنها و غریبم داره این گوشه می میره

ولی حتی وقت مردن باز سراغتو میگیره
میرسه روزی که دیگه قعر دریا میشه خونم